باتلاق

درد هاي ناگفته در هنجره هاي بي صدا

خفقان و مردگي در دستهاي بي پينه

عشق و اميد در چشمان گرگان پا به زاي

روز هاي پر سكوت و شب هاي مهتابي

ذهن خواب آلود و كودكي گريان

آه

ديگر از سر پرچين خانه ي رويا

كلاغي بر نمي گيرد آواز

عصيان و عصيان و عصيان

حس تهع از پيكر هاي سپيد و لرزان

در آب تني رود گل آلود

...

ديگر صدايي نيست تنها صداي پر ابهت شب است

كه صبح گاه با پرتو سرد خورشيد از پاي مي ايستد

و باز هم تكرار همان روزهاي عصيان است ...

دستانت به بلنداي آسمان

                                پر نور ترين ستارگان را مي پويد

                                                       در تاريكترين شبها

                                                                           خوفناك ترين شبها

لبانت به ظرافت نتهاي واژگون در فضا

                                   سبزترين سرود ها را مي خواند

                                                             در خفقان آزادي

چشمانت به عميق ترين آبي دريا ها ماند

                                    در فضاي بي كران تنهايي

و

دلت به كوچكي روزن اميدي است

                                                در سراب رهايي

آنکه فریاد ش را محبوس تن خویش میکند

دردیست رو به زوال (چرک)

آهیست رو به فغان

.....

تابستونم با همه ی خبرا و اتفاقات خوبش با همه ی بعد از ظهرای کسالت بارش

همه ی گرما و خستگیش تموم شد...

امسال بدون شک بهترین تابستون بود (امید وارم واسه ی شما هم همین جور بوده)

بازم پاییز دو رو با صدای کلاغ و خش خش برگای زردش رسید

هیچ وقت از پاییز خوشم نیومده نمی دونم اخوان بو پاییز چی دیده که گفته پادشاه فصل ها پاییز؟؟؟!!!

کی حوصله داره بره دانشگاه؟؟؟

کاش این تابستون تمام نمیشد .....

به امید زمستون بهتر

امروز بهترین روز زندگیم بود

تق

          دلی شکسته شد؟؟؟

 نه!!!

کریستالی از دست پیرزنی اوفتاد

تابستان ۸۵

در هزار توی این ذهن پیچیده

به کوچه ی بن بست آخرین امید پا مینهم

در پشت درهای بسته ی دهانی ،

انتظار می کشم

تا شاید.

هجا هایی دلخواه را شنود کنم

...

سوگسروده ساليان دور
هرگز نمي توان باوركرد
درزيرخاك ،
آن را كه دوستش داريم
خفته است .
شولاي خيس و شرجي فصلي ز ابرها
يا دستان زرد ثانيه هائي پليد و زشت
تا قامت سترگ تو را
اي آشناتر از جنوبي ترين واژه ها
- چونان نخل -
اي استوار سرسخت
در بر گرفته باشد .
آنك دوباره وقت نمازت رسيده است .
□
اي چشم هاي خسته از تبعيض
اي گونه هاي پر شرم
چون چشم هاي مرتعش آفتاب
اي بامداد
تا صبحدم كه وقت سلامت رسيده باشد
بشتاب كه
در شرم گاه غربت تنهايي اش
تو نيز با
مرداد دريا
گريه كني . !

نوید شکیبا

من حاصل عمر خود ندارم جز..... غم

در عشق ز نیکو بد ندارم جز...غم

یک همدم باوفا ندارم جز...غم

یک مونس نامزد ندارم جز...غم

ولی چرا..........

سام علیکم

به قول بزیها

کاش سه چیز در زندگی نبود:

۱)غرور                         ۲)عشق                             ۳)دروغ

تا با غرور به  عشق دروغ  نمیگفتیم!!!!!!

 

بعضی وقتا دوست دارم مخم و با همه ی تعلقاتش در بیارم و به جاش یه انگشته شست بزرگ به نشونه ی بیلاخ جاش بزارم واسه ی همه ی فکرای مزخرفی که مثل مگس تو سرم میچرخن تا شاید از دستشون خلاص بشم و بهشون بگم دنیا انقدرا هم تخمی نیست...

نمی دونم چند نفر ممکنه این آرزو رو داشته باشن ....